Utanç

son yazımın üstünden yine epeeeyce zaman geçmiş, yine hayırsızlık etmişim bunu fark ettim ve çok üzüldüm.

dönem dönem motivasyonum tavan yapıyor ve kendimi kaptırıyorum, düzenli besleniyorum, spor yapıyorum ama dönem dönem de mesela şu dönem, o kadar boşvermiş oluyorum ki, neticede kilolar aynen geri dönüyor ve mutsuzluğumun içinde boğuluyorum.

uzun bir yaz ve bayram tatilinin ardından, sürekli bir halsizlik, sürekli bir ayak uzatma isteği, erken yatıp erken kalkma ve neticesinde erkenden yorulma yaşıyorum. sanırım tiroit düzensizliği ve ilaçlarımı almadığım için yaşıyorum çoğunu, kısmen de kilo arttıkça yaşam kalitesi düşüyor, hareket zorluğu çekiyoruz. bu yadsınamaz bir gerçek! o nedenle herşeyin başında, zayıf olmak S bedene girebilmek için değil, sağlıklı, zinde, fit olmak için düzenli beslenmek ve spor yapmak gerekiyor.

bunları yazarken yanımdaki masada (evet gene ayaklarımı uzatıp oturuyor haldeyim) dolu bir küllük, yarısı yenmiş bir porsiyon tatlı ve bir paket çikolatalı büsküvi olduğunu da söylemeden geçemeyeceğim. çünkü bu benim ayıbım ve herşeyin başında kendi ayıbımla kendim yüzleşmeliyim.

bundan önceki her postumda söz vermişim, artık "I'm on it!" demişim ama yapmamışım, o yüzden bu sefer söz vermek istemiyorum. Çünkü tutamadığım her söz için öncelikle kendim utanıyorum.. Sonra bunları okuyan insanlardan, çevremdeki yakınlarımdan, beni her gün daha mutsuz ve daha kilolu gören ve halime üzülen sevdiklerimden..

Tanrım lütfen bana güç ver ki artık tüm bu sorunları atayım kafamdan!